آمدنـــت را

بـہ فال نیڪــ نمے گیـــرم!

پیش تـــر

بارهـــا (!)

اعتقـــادم را بـہ تمـــام فال هـــا باختــــہ ام!

گـاهـی هستـی
گـاهـی نـه
گـاهـی دوستت دارم
گـاهـی نـه
تـو کیستـی و از کـجـایـی؟
کـه هـر غـروب دلتنـگت می شوم . . ./

مـ ـیـزنـمـ بــہ פֿــیـابـ ـاט
و پـ ــایمـ را بــہ پـ ـیـشــانے اش مـیـ ـڪوبـ ـمـ …!
مـ ــט لـ ـج ایـ‌ ـט פֿــیـابـ ـانے را ڪـہ از هـ ـیـچ طـ ـرف بــہ
تـــو
نـمـ ـیرســـב … בر مے آورمـ ـ

خـــدایـــآ بــــرای همــه ی آن

آرزوهـــآی جــوانی ام ...

سکــوت حــرف قشنگـی نبــود ...!

نـگـرآن نبــآش؛ حـآل من خوب اســت...

بــزرگ شـבه ام [!]

בیگـر آنقـבر کــوچک نیــستـم کـﮧ בر בلتنــگـے هآیــم گـم شـوم...

آمـوختــﮧ ام >>

کـﮧ این فاصــلـﮧ ے کوتـــاه، بین لبخنـב و اشک نامش "زندگـے ست" ./