بهت قول میدم نبینی منو ، بهت قول میدم سراغت نیام ، بهت قول میدم عزیز دلم ، که چشمت نیوفته دیگه توو چشام ، که انقد اشکام عذابت نده ، دیگه قسمت روزگارت نشم ، بهت قول میدم نمونم برم ، که یک لحظه هم بی قرارت نشم ، یه بارم نیارم دیگه اسمتو ، با این بغضی که توی گلوی منه ، قراره که خوشبخت باشی برو ، بهت قول میدم دلم نشکنه ، بذار نامه هاتو بهت پس بدم ، که فکرت نمونه دیگه پیش من ، که با نامه هات خاطراتت رو هم ، بسوزونیشون توی آتیش من ، به چشمای من اعتنایی نکن ، به آهی که توی صدای منه ، خداحافظی کن خداحافظی بهت قول میدم دلم نشکنه ، یه بارم نیارم دیگه اسمتو ، با این بغضی که توی گلوی منه ، قراره که خوشبخت باشی برو ، بهت قول میدم دلم نشکنه ، بذار نامه هاتو بهت پس بدم ، که فکرت نمونه دیگه پیش من ، که با نامه هات خاطراتت رو هم ، بسوزونیشون توی آتیش من ، به چشمای من اعتنایی نکن ، به آهی که توی صدای منه ، خداحافظی کن خداحافظی ، بهت قول میدم دلم نشکنه

سوال واقعی این نیست که
«آیا زندگی پس از مرگ وجود دارد؟»
سوال واقعی این است که
«آیا قبل از مرگ زندگی کرده‌ای؟!»

حوصلمون پوکید

لیوان چو لبت بوسد و بوسم لب لیوان
پیداست ز تـو بوسـه بگـیرم نه ز لیوان!

لیوان به لب لعل تو لب داد به لبخند
مـا لب بگـرفـتیـم به لبـخـنـد ز لیوان!

لعل لب تو بوسه نمی‌داد به این لب
آن بوسـه گـرفـتیــم ز لعل لب لیوان!

لب بـر لب لیوان و لب لعل تـو در یـاد
این لعل لب توست نه لعل لب لیوان!

تا لب به لب لعل تو دادیـم ندادیـم
لب بر لب لعل دگری جز لب لیوان!

جز نام تو و لعل لبت لب نگشودیم
الاّ بـه لب همـچو لبت بر لب لیوان!

لبهای من و لعل تو و بوسه‌ی شیرین
این هر سه نشینند فقط بر لب لیوان!

کسییییی نیست؟