حکایت تو که دنیا تو را نیازرده ست
دلی گرفته در آیینه های افسرده است

حکایت من در مشت روزگار دچار
پرنده ای ست که پیش از رها شدن مرده ست

یکی پرنده یکی دل ! دو سرنوشت جدا
که هر یکی به غم دیگری گره خورده ست

به باغ رفتم و دیدم ان شقایق سرخ
که پیش پای تو روییده بود پژمرده ست

خلاصه ی همه ی رنج های ما این است
پرنده ای که دل اورده بود دل برده است

روزی خواستی کسی را در دلت جای دهی
سعی کن بیش از یک تن نباشد و به او بگو
تورابیشتر از خودم و کمتر از خدا دوست دارم
چون به تو نیاز وبه خدا اعتقاد دارم

آدما نمی تونن تغییر کنن

رابطه ها نمی تونن عوض بشن

دنیا نمی تونه ثابت بمونه

ولی یه دوست میتونه تا ابد یه دوست بمونه

دوستت دارم تا ابد

روزی خواستی کسی را در دلت جای دهی
سعی کن بیش از یک تن نباشد و به او بگو
تورابیشتر از خودم و کمتر از خدا دوست دارم
چون به تو نیاز وبه خدا اعتقاد دارم