انگار سال هاست رفته ای ...
ولی هنوز نقاشی میکنم تو را ...
بر روی گلدان سفالی دلم
نقاشی میکنم ...
بهار و رودخانه را
آسمان چشمانت را
نقاشی میکنم درختی را که ...
همیشه به ان تکیه میدادی
خنده هایت و شیطنت هایت را
صمیمیت و حسادت دخترانه ات را
حرف ها و خنده های شیرنینت را
نقاشی میکنم ...
دریاهای عمق چشم هایت را
حتی دلتنگی ها و غزل هایت را
حتی بدون اینکه بدانی پنهانی
نقاشی میکنم نفس هایت را
احساست را
سودایت را
ساز شکسته عشقم را
چه زیبا شاعری میشوم
اما من با شاعرانه هایت
فرهاد فدایی
--
دلنوشته و عکس هر دو از خودم. عکس رو تو یه صبح سرد زمستونی مه آلود گرفتم.