غیر دل چیزی ندارم ، که بدونم لایق تو
دلمو از مال دنیا به تو هدیه داده بودم
با تموم بی پناهی ، به تو تکیه داده بودم
هر بلایی سرم اومد ، همه زجری که کشیدم
همه رو به جون خریدم ،ولی از تو نبریدم
هر جا بودم با تو بودم ، هر جارفتم تو رو دیدم
تو سبک شدن ،تو رویا ، همه جا به تو رسی
اگه احساسمو کشتی ، اگه از یاد منو بردی
اگه رفتی بی تفاوت ، به غریبه سر سپردی
بدون اینو که دل من شده جادو به طلسمت
یکی هست اینور دنیا که تو یادش مونده اسمت

من که به ویران شدن عادت دارم
من که به ساختن از نو عادت دارم
اما اینبار خانه ایی خواهم ساخت
که نه کس را در آن راه دهم
و نه حتی تن بی جان خودم
که به وقت ویرانی
نباشم در زیر آوراهایش
دنبال جسد خاطره ایی
رو به رویش می نشینم به انتظار حرفی نو ، شعری نو
تا که بر سر در این خانه نویسم هرشب
اینقدر بر روی در و دیوارهایش می نویسم با غم
تا که جایی نباشد روی دیوار اتاق قلبم حتی برای یک یادگاری

یارین بویون قوجاخ لادیم یار آغلادی من آغلادیم
یغشدی قونشولار بوتون جار آغلادی من آغلادیم
دردیمی من دئدیم تارا سیملر اولدی پارا پارا
سیزیلدادی بالا بالاتار آغلادی من آغلادیم
دئدیم کی حق منیم کی دی باشیمی چکدیلر دارا
کنف کسنده بوینومی دار آغلادی من آغلادیم

در کوی محبت به وفایی نرسیدیم
رفتیم ازین راه و به جایی نرسیدیم
هر چند که در اوج طلب هستی ما سوخت
چون شعله به معراج فنایی نرسیدیم

با آن همه
آشفتگی و حسرت پرواز
چون گرد پریشان به هوایی نرسیدیم
گشتیم تهی از خود و در سیر مقامات
چون نای درین ره به نوایی نرسیدیم

بی مهری او بود که چون غنچه ی پاییز
هرگز به دم عقده گشایی نرسیدیم
ای خضر جنون ! رهبر ما شو که در این راه
رفتیم و سرانجام
به جایی نرسیدیم

تو اگر میدانستی
تو اگر می فهمیدی
که چه دردی دارد
که چه زجری دارد
خنجر از دست عزیزان خوردن
از من آهسته نمی پرسیدی : آه ای مرد چرا تنهایی….