قفس
رسد آنروز که آزاد شوم از قفسم؟
همچنان بال زنم تا که به پایت برسم
گذرم از همه دنیا وحتی باغ ارم
خود به دیوار زنم تاشکنداین قفسم
در دلم غلغله ی عشق توبرپاست هنوز
از تروخشک جهان تحفه ی عشق تو بسم
توی این خشک کویری که خلد خار به چشم
جزتو کی هست کسی تا بشودداد رسم
عشق را از چه نخی بافته ای ای ساحر
من ندانم سر این تازه ی بس مندرسم
من که در پاسخ هرچون وچرایم یارب
نام تو داد زنم گربدهد پا نفسم
پ.ن وزن این غزل فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلات است که در رکن اول به جای فعلاتن فاعلاتن ودر رکن آخر هم به جای فعلات فعلن یعنی دو هجای بلند میشود
آورد
Kommentar
Teilen
